Rzecz o tym, jak marksiści budowali nowy lepszy świat - głód na Powołżu

Są jeszcze i tacy, którzy myślą, że ideologia marksistowska to jest w gruncie fajna rzecz. Trochę tam ją „zaprzeczył” Stalin i jemu podobni, co się odbiło negatywnie na jej wizerunku. Lecz gdy za pokazywanie jej prawdziwego oblicza młodzieży rewolucyjnej zabrali się złotouści działacze marksistowsko-leninowsko-trockistowscy zwani potocznie „komunistami” tudzież „konsekwentną lewicą” czy też „rewolucyjną lewicą”, warto by ktoś odsłonił trochę z kart historii autentycznego komunizmu (przed dojściem do władzy Stalina, na przykładzie bolszewickiej Rosji) bez zaangażowania materializmu dialektycznego i historycznego (przy jego pomocy np. Dariusz Zalega udowodnił, że marynarze z Kronsztadu, buntując się przeciwko władzy bolszewickiej i mordowani przez nią, byli duchem i sercem po jej stronie).

1921 był dla Rosji ciężkim rokiem, susza, która dotknęła kraj latem, przyniosła głód obejmujący według oficjalnych informacji (którym ciężko dać wiarę) około 37 mln ludzi. Na Powołżu sytuacja przypominała tę z roku 1891, lecz znacznie ją przerastała. Dorastający w 1891 w Samarze Lenin był najgorliwszym przeciwnikiem pomocy głodującym - „miał odwagę powiedzieć otwarcie, że następstwa głodu - powstanie proletariatu przemysłowego, tego grabarza ustroju kapitalistycznego - to zjawisko postępowe, ponieważ sprzyja rozwojowi przemysłu i przybliża nas do ostatecznego celu, do socjalizmu poprzez kapitalizm” ¹⁾. Trzydzieści lat później swojego zdania nie zmienił, jednakże obarczenie winą za głód rządu nie wchodziło w rachubę, bo na jego czele stał Włodzimierz Uljanow plus awangarda rewolucji. Toteż trzeba było szukać innych przyczyn klęski: suszy, wojny domowej, zacofania rosyjskiego rolnictwa (nb.: przed I wojną Rosja należała do największych eksporterów zboża). De facto miały one wpływ na zaistniałą sytuację, lecz ich rola nie była tak wielka, jak polityki CK RPK(b). Której podstawy Lenin wyłożył 17 X 1921 na II wszechrosyjskim zjeździe szkoleniowców politycznych: „Postanowiliśmy, że chłopi na zasadzie kontyngentów dadzą nam potrzebną ilość zboża, a my rozdzielimy go do fabryk i zakładów pracy - i tym sposobem będziemy mieli komunistyczną produkcję i dystrybucję”. Jako że nikt oddawać tego, co mu do życia jest potrzebne nie chce, powstały prodotriady (zbrojne oddziały aprowizacyjne), „pierwsze i największe dokonanie socjalistycznej rewolucji na wsi” ²⁾ mające na celu: „Wszystkie zapasy wyczyścić i dla nas, i dla robotników niemieckich” ³⁾. Taka sytuacja nie mogła pozostać bez odpowiedzi, mnożą się powstania, z których najbardziej znana jest bohaterska walka Nestora Machny, przeciwko któremu zaangażowano najlepszych strategów Armii Czerwonej. Dyktatura proletariatu napotyka także na bierny opór, chłopi zmniejszają powierzchnię zasiewów.

Czerwiec 1921, powstaje Wszechrosyjski Komitet Pomocy Głodującym (WKPG). Następnie udaje się do Lenina delegacja złożona z członków WKPG, z propozycjami pomocy, która nie zostaje przyjęta. Wódz rewolucji doskonale zdaje sobie sprawę, iż bez pomocy państw kapitalistycznych nie da rady rozwiązać się problemu. Wie również, że bez poparcia organizacji społecznych tej pomocy nie uzyska. Nikt nie kwapi się do inwestowania w bolszewicką machinę zbrodni. 23 VII 1921 pomoc w wysokości 1,2-1,5 mln dolarów miesięcznie oferuje Herbert Hoover, minister handlu USA, a także szef jednej z największych prywatnych organizacji charytatywnych na świecie, American Relief Administration (ARA). Lenin wybrał propozycję Hoovera, bo ten jako jedyny chciał prowadzić rozmowy z rządem, Anglia i Francja natomiast ze stroną społeczną. Po spełnieniu swej roli przez WKPG zostaje on rozwiązany, jego członkowie aresztowani, część skazana na śmierć (źródła podają wyroki dla trzech do sześciu osób), którzy tylko dzięki wstawiennictwu Fridtjofa Nansena ⁴⁾ ratują swe życie, w końcu zostają deportowani.

W wyniku głodu 1921-22 zginęło 5 053 000 ludzi ⁵⁾. Jako ciekawostkę można podać wyjaśnienie sytuacji w Małej Encyklopedii Radzieckiej z roku 1930: „Pod pozorem dobroczynności ARA mogła przyczyniać się do łagodzenia kryzysu zbytu towarów w Ameryce, których ogromne ilości przygotowano na potrzeby wojny imperialistycznej”.

opracował Krzysztof S. Kędziora